Çakmak Taşımak Sünnet mi?

Halk arasında sıkça duyulan "Çakmak taşımak sünnettir" ifadesi, kelime manasıyla ele alındığında doğru değildir. Çünkü çakmak, kibrit veya modern ateş yakma aletleri Asr-ı Saadet döneminde (Peygamberimiz zamanında) icat edilmemiştir. Dolayısıyla Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) cebinde bir çakmak taşıması teknik olarak imkansızdır.

Sünnet Olan "Hazırlıklı Olmak"tır

Ancak bu konunun aslı, "ateş yakma aleti" (kav, çakmak taşı, demir vb.) taşımanın bir tedbir ve hazırlık sünneti olmasına dayanır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ve sahabeleri, özellikle yolculuklarda (seferde) ihtiyaç duyulabilecek temel malzemeleri yanlarında bulundururlardı. Bu malzemeler genellikle şunlardı:

• Ateş yakma aleti: Isınmak, yemek pişirmek veya aydınlanmak için.
• Bıçak (Çakı): Bir şeyi kesmek veya kurban kesmek için.
• İğne-İplik: Yırtılan elbiseyi veya sökülen ayakkabıyı tamir etmek için.

İslam Alimlerinin Görüşü

Büyük İslam alimleri ve tasavvuf büyükleri, bir Müslümanın "kimseye muhtaç olmaması" ve "her an hizmete hazır olması" prensibinden yola çıkarak; çakmak (ateş), çakı (bıçak) ve ayna/tarak gibi eşyaları yanında taşımanın müstehap (sevilen, güzel görülen) bir davranış olduğunu belirtmişlerdir.

Özellikle Bediüzzaman Said Nursi gibi yakın dönem İslam alimlerinin de yanlarında çakmak taşıdığına dair hatıralar mevcuttur. Bu durum, "Sünnet-i Seniyye" (ibadet maksatlı sünnet) olmaktan ziyade, "Sünnet-i Âdiye" (Peygamberimizin günlük yaşam alışkanlıkları ve tedbirli olma ahlakı) kapsamında değerlendirilir.